Bir sandalye çekilmiş gölgenin kıyısına,
Masada yarım kalmış bir bardak çay,
Bir de zarfı açılmamış mektup durur.
Gözleri uzaktaydı hepsinin,
Bir köy okulunun eksik tahtasında,
Bir çocuğun soğuktan morarmış ellerinde
Sıcak bir ekmek kokusu ararlardı.
Gençtiler,
Ceketleri rüzgarla dikilmiş gibi hafif,
Adımları toprağa borçsuz.
Hiçbiri sığmadı odaların dar ufkuna.
Biri şafağa bakardı sabırsız,
Biri susardı toprağı dinler gibi uzun,
Diğeri bir türkünün son dizesini yazardı zihninde.
İşkencenin, darağacının soğuk demiri
Örtemedi o gözlerdeki çocuksu onuru.
Slogan atmadılar son gecede belki,
Sadece bir annenin tülbentindeki akı,
Bir tarlanın bölünmemiş ekinini düşlediler.
Gitmek değildi onlarınki,
Adaleti bir hırka gibi giyip
Yürümekti gecenin en derin yerine.
Suskunluğu bir zırh gibi kuşanan biri vardı aralarında,
Gözleri sarplığına vurmuş Munzur dağları kadar derin,
Soluğu, beyaz bir kış gecesinde direncini hiç yitirmeyen çelik.
Taş duvarlar konuştu da aylar boyu,
O çelikten serden tek bir söz, tek bir sır sızmadı dışarı.
Toprağın altındaki tohuma,
Köylünün çatlamış nasırlı eline söz vermişti bir kere.
Bedenini parçaladı o karanlık hücreler,
Ama serini vermedi
Gözlerinde bir serçe çırpınışı,
Yüreğinde başı dik bir halkın eğilmeyen gölgesi kaldı.
Şimdi bir fotoğraf kalır duvarda sararmış,
Gülüşleri hala yirmili yaşlarda,
Hala lekesiz ve hesapsız.
Annenin mutfaktaki sessizliği büyür,
Rüzgar vurur pencerenin pervazına
Ne bir ah kalır geriye, ne süslü bir ağıt,
Yalnızca bir ekmeği bölüşmenin
O unuttuğumuz, o güzel utancı.
Toprağın kokusu değişir akşamüstleri,
Bir ahşap kapının gıcırtısında saklıdır sesleri.
Dağ patikalarında unutulmuş bir çift pabuç,
Ve taşların arasında boynunu bükmeyen o küçük ot.
Ne makam istediler bu dünyadan,
Ne de mermer taşlara kazınmış süslü isimler.
Yalnızca bir sabah uyandığında insanın,
Korkusuzca bakabilmesini istediler gökyüzüne.
Görsen, sıradan insanlardı aslında
Bir şiire tez heyecanlanan,
Yağmur yağdığında ceketini arkadaşına veren.
Ölüm ki soğuk bir kelimedir tebeşir tozunda,
Onlar yaşamayı sevdiler en çok,
Fırından yeni çıkmış somunun buğusunu,
Dostla yan yana yürünen yolların tozunu sevdiler.
Yarım kalan, bir aşktı belki de
Bir de hiç yazılamamış mektupların ilk cümlesi.
Anneler yine pencerelerde bekler bilmeden,
Çay demlenir, bardağın biri hep boş kalır.
Bir rüzgar eser, perdeyi hafifçe kaldırır
Sanki içeri giren o uzun boylu,
O suskun, o dirençli çocuklardır.
Ağıt yakmaz bu toprak artık onların arkasından,
Sadece bir tohum gibi saklar koynunda
Eşitliğe ve onura dair verdikleri o sessiz sözü.
Unutulmak değildi korkuları,
Yalnızca kirlenmekti teğet geçtikleri hayat.
Bu yüzden lekesiz kaldı bıraktıkları gölge,
Bu yüzden hala tazedir türkülerdeki nefesleri.
Bir kandil yanar uzak bir dağ köyünde,
Geceyi bölen tek bir ışık gibi
Yolu düşene doğruluğu gösterir,
Sessizce, gösterişsiz ve dimdik.
Ey Mayıs,
Alçak sesle geç bu sokaklardan
O çocuklar hala uyuyor toprağın koynunda,
Düşleri yarım, uykuları taze.
Bahtiyar Cm
Kayıt Tarihi : 20.09.2026 00:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!