Sessiz Mevsimlerin İçinden

İki ayrı begonvil gibi girdin ömrüme
Birisi mor renkli akşam vakti
Öbürü benim gözlerimde öksüz
Solgun pembeni usulca akıttın yüreğime

Sevmek dediğin
Yaşamın bizi uçurumun kıyısına sürüklediği
Tutunduğumuz o incecik gelincik sapı
O narin çiçeklerde, ömürsüz güzellerde
Yine sana varıyorum

Rüzgarı dinmeyen mavilikte
Güneşli sular gibi gülümsüyor yüzün
Oysa herkesin aklı kör
Yelkovanı sağır bu dünyada

Sen bende ne güzel öpüyordun bir bilsen
Herkesin perde perde çektiği akşamda
Siyah bir su gibi
Yollara akan yalnızlığı öpüyorsun.