Sessiz Katman Şiiri - Ersin İlhan

Hayat,
üst üste binmiş sessizliklerden ibarettir.
Bazılarını konuşarak,
bazılarını susarak taşırız.

Bir evde büyür insan,
ama her odada kalamaz.
Bazı kapılar
yalnızca hatıra açılır.

Zamanın ilerlediğini sanırız,
oysa zaman
yer değiştirir.
Çocukluk bir gün
ansızın
aynaya taşınır.

Annenin sesi incelir,
babanın omuzları düşer,
sen fark etmezsin;
çünkü alışmak
en sinsi kabulleniştir.

Aşk,
çoğu şiirde anlatıldığı gibi
bir yangın değildir.
Daha çok
sönmeyen bir kor
gibi durur içerde.

Gece,
insanın kendine en yakın olduğu mesafedir.
Kalabalık dağılır,
rol biter,
geriye
yalnızca gerçek kalır.

Kaybettiklerimiz
bir anda gitmez;
önce cümlelerden düşer,
sonra seslerden,
en son
adlarından.

Ölüm bir çizgi değildir,
bir katmandır.
Hayatın içine yerleşir
ve görünmeden
derinleştirir.

İnsan yaşadığını
mutlulukla değil,
taşıyabildiği ağırlıkla ölçer.

Ve belki de şiir,
olanı güzelleştirmek değil;
olanı
sakince
olduğu yerde
bırakabilmektir.