İnsan nice zamanları bütünlüyorda ayrı kalıyor her anına.
Ayrılıktan dem vurdukça gönüller
kavuşuyor içten bir ayrıcalığa.
Anlatmalıydı diyor oysa bazen.
Düşündüğünde; anlıyorsun kelimenin derin hacmini.
İçinde nice anlamlar gizleyen her bir anlatım,
anlaşılmaz bir anlamak katıyordu anladıkça.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta