Sessiz Dost Şiiri - Kasım Kobakçı

Zaman akıp gider, tutmak imkansız,
Hatıralar, uçup sönüyor bizden,
Kağıt kalem dosttur, sanma ki cansız,
Sözler unutulur, yazı kalırken.
*
Hemencecik koştum, kırtasiyeye,
Bir defter aldım, güzel öğrenciye,
Bakarken raftaki, nice nesneye,
Rastladım sonunda, siyah ciltliye.
*
Başına oturup, düşündüm biraz,
Acaba ne yazsam diye, dertlendim,
İçimdeki hisler, sanki bir ayaz,
Tarihi atınca, birden şenlendim.
*
Muallim yapardı, eski çağlarda,
Okurdu bizlere, şevkle her gece,
Saklı durur şimdi, tozlu raflarda,
İlhamı, ondan aldım ben sadece.
*
Her akşam, elime alırım kalem,
Kağıda dökülür, bütün sırlarım,
Duymasın isterim, şu yalan alem,
Rahatlar yazarım ben, hatırlarım.
*
Sayfalar doldukça, hafifler yüküm,
Sanki bir ahbapla, sohbet ederim,
Kimseye geçmezken, nazım ve hükmüm,
Beyaz yapraklara, derdimi derim.
*
Geriye bakıp, okumak ne hoştur,
Bugünden yarına, köprü kurmuşum,
Boşa geçen vakit, elbette boştur,
Kendimi, bu sessiz dostta bulmuşum.