Sesleniş Şiiri - Şeyma Açık

Bize öyle öğretilmişti; başımıza ne gelirse gelsin suçlusu olduğumuzu.
Alıştırılmıştık, inandırıldık, inandık…
Her neyse işte; kırık dallardan münezzeh bugün yapraklar dökülüyor.
Hasretinle bir hazan vakti, budanmış ağaç gibi ömrüm bu aralar.
Kökünde vuslat şerbeti, belki de bir serçenin gözyaşı gibiyim.
Anlamayanı anlatmayı bırakalı çok oldu.
Herkes haklı, ben yorgunum.
Bir şiir olup düşse kalemimi hayallerim,
tiyatro sahnesinde perde olur;
sonsuzluğa kadar o perdeyi kaparım.
Yorgun kalbim, yorgun gözlerim, yorgun bir ben bu aralar.
Sözlerim de yorgun…
Suskunluğun kırk yara açtığı yerden sesleniyorum size.