Ses Şiiri - Seyrani Göl

Ben kimim?
Ben neyim?
Sesin değince ruhuma savrulurum uzaklara,
Bir sofra kurarsın belki,
Br lokma huzur sunarsın.

Oku…
Sesinle dokun bedenime, zihnime,
Sesinle birlikte dinlesin dünya.
Kuş gibiyim, ürkek ve yorgun,
Bu kalabalık içinde nefes alamıyorum.

Elif’ten başla,
Mim’le devam et,
Kaf’tan geç,
Kef’ten süzül.
Oku…
Ben her sözüne “amin” diyeyim.

Sen göğü direksiz yükselten,
yeri sessizce taşıyansın.
Ben ise yamalı bir bohça gibi,
Neresine dokunsan dökülenim.

Bir kapı açık mı?
Göster…
Oradan geçeyim.
Eşiğine secde edeyim.
Bedenim seni duymak ister.
Ruhum kuyu dibinde,
Sesine gelmek ister.

İçimde bir his var,
Uzaktan bir kuş uçar...
Bir anne uyanır,
Bir ayak sesi gelir derinden,
Biri yaklaşır sessizce...

Kırk ışık düşer yeryüzüne,
Ardından kırk güneş doğar.
Caddelerden bir rüzgar eser,
Belki benim kaderimden bir iz taşır.

Söyle…
Kimim ben?
Nereden geldim?
Nereye gideceğim?

Ağlarsam yolum cehennem,
Gülersem belki bir cennet serilir önüme.
Yaralıyım…
Kanatlarım geçmişin yorgunluğunda,
Gözlerimde sönmüş bir ışık.

Bir kapı arala.
Bir yön göster.
Ben geçeyim…
Ben kimim?
Söyle!
Kendime varayım.
S.GÖL