Servi Gölgesi

Kaç hükümdar baş eğmiştir ecelin fermanına,
Kaç âşık ömrünü vermiş bir güzelin nazına.
Dünya benim diyenlerin susmuş mağrur dilleri,
Cümlesi sığmış bir avuç toprağın bağrına.

Nice ömürler harcanmış servetin sevdasına,
Nice canlar kurban gitmiş makamın kavgasına.
Ne şan kalmış ne ihtiras, ne o bitmeyen heves,
Bir Fâtiha kalmış ancak gelenin duasına.

Nice güller solup gitmiş, hazan vurmuş dalına,
O nazlı güzel de bir gün kahretmiş aynasına.
Mevsim mevsim akmış ömür, bir rüya gibi geçmiş,
Şimdi düşer bir servi gölgesi mezar taşına.

Ey gönül, sen de bir yolcu, bakma dünya varına,
Her şey fânî, Hak Bâkî'dir, var O’nun kapısına.
Bir gözyaşı, bir de secde, hayırlı amel bir de
Onlar ışık olur sana kabrin karanlığına.