Kader diyemez
hiç çaba göstermeyen.
bahane olur dudaklarında söz,
irade terk edilmişken.
yazgı, tembelliği
Gönlünde yara olana,
Kendini sızı içinde sunar her şey.
Gözyaşıyla yoğrulana,
Gül bile diken gösterir her şey.
Kalbi gam ile dolana,
Görmedim cemâlini, can yandı, ser kaldı
Her nefeste “Ah!” dedim, bu aşk dağları deldi
Zikrini her dem anarken, kalbim tende tutsak
Ne yoldan dönebiliyorum, ne vuslat gösterdi hak
Sensiz geçen her gece, bir ömürden ağır
Gönül muhabbetine susadı
Hangi âlemdesin iki gözüm
Dağlar taşlar dile geldi
Sen niye sustun iki gözüm
Yunus der ki ben ben değil
Halimi sorarsan, bilmem ne haldeyim,
Ben beni yitirdim, umarım Sendeyim.
Sensiz bu cihanı, neyleyim, neyleyim?
Kavuştur bizleri, ya Rab tez eyleyin.
Ata binsem yolda, yetişir miyim ben?
Aşık aşkıyla övünmez aşığıyla övünür
Kendine yari gibi bakar kendinden yari görünür
Gönül yurdundan yare irmik irmik örülür
Öldüğünde yalnız bir tek kalbe gömülür
Gül yüzünü göremedim, bu canım eridi
Cananım bu hasret denilen şey yangın yeri mi?
Yangınım sen, küllerim sen. Arzu halimi bir bilsen
Ahh.. bilsende yarim, gül yüzünü görsem.
Sen yoksun yine gönül evim parelendi
Bu dünyada uzun kalırsam, ahiretim kısalır benim,
Uzar gurbette mihmanlığım, dağlanır sinem, yanar gönlüm benim.
Tutuşur içim, kül dahi kalmaz, ateşle doludur özüm,
Tez bitsin bu firkat yolları, tez açılsın vuslat kapım benim.
Tövbekarım, tövbeme layık mıyım ? Bilmem
Aşığınım, aşkına sadık mıyım ? Bilmem
Kim emin olabilir ki nefsin elinden ?
Ben seni bilirim, başka bir ben bilmem.
Yusufiyim, kuyum nerede bilmem
İsterim cihanı bir tur eyleyim
Nedir âlem ben âlemde niceyim
Ben var isem boşuna değildir
Boş mu dolu mu göstersin de göreyim
Ararım her zerrede hikmet izini
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!