Aşık var aşığı aşkından utandırır
Aşık var aşığı aşkından usandırır
Dert çekemeyen gönüle hiç aşk girer mi
Aşk girerse bir gönülde hiç dert biter mi
Gül vardır bahçenin baş köşesinin sahibi
Dünya içinde dünyadan uzak
Ahret dışında ahretin içinde
Biçare biçimde
Ayrı bir hayat yaşıyorum bir biçimde
Gönlüm sükût eder, dilim suskun
Efendim yürekten bağlıyım sana,
Himmet edersen olurum Baha.
Seninle el sürerim ateşe hara,
Yangınım bol olur ama olmaz yara.
Sende bulur gönlüm ne varsa çâre,
Yok olmayı tercih eden
bir var oluş hep vardı.
Adını terk etti aynada,
benliğini eşiğe bıraktı;
görünmezliğe erdikçe
Kader diyemez
hiç çaba göstermeyen.
bahane olur dudaklarında söz,
irade terk edilmişken.
yazgı, tembelliği
Gönlünde yara olana,
Kendini sızı içinde sunar her şey.
Gözyaşıyla yoğrulana,
Gül bile diken gösterir her şey.
Kalbi gam ile dolana,
Görmedim cemâlini, can yandı, ser kaldı
Her nefeste “Ah!” dedim, bu aşk dağları deldi
Zikrini her dem anarken, kalbim tende tutsak
Ne yoldan dönebiliyorum, ne vuslat gösterdi hak
Sensiz geçen her gece, bir ömürden ağır
Gönül muhabbetine susadı
Hangi âlemdesin iki gözüm
Dağlar taşlar dile geldi
Sen niye sustun iki gözüm
Yunus der ki ben ben değil
Halimi sorarsan, bilmem ne haldeyim,
Ben beni yitirdim, umarım Sendeyim.
Sensiz bu cihanı, neyleyim, neyleyim?
Kavuştur bizleri, ya Rab tez eyleyin.
Ata binsem yolda, yetişir miyim ben?
Aşık aşkıyla övünmez aşığıyla övünür
Kendine yari gibi bakar kendinden yari görünür
Gönül yurdundan yare irmik irmik örülür
Öldüğünde yalnız bir tek kalbe gömülür
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!