Şeref Köşker Şiirleri - Şair Şeref Köşker

gelen selahattin abi hanımı emine ablaydı beraber buyur ettim içeriye
selahattin abi babam gibi at arabacıydı emine abla bizim sokakta
bir kızı bir oğluyla yaşayan dul bir kadındı selahattin abinin eşi ölünce
babam annemle ikisinin evlenmelerine aracı olup yuva kurmalarını sağlamıştı
onlar nerdeyse iki güne bir mütemadiyen gelirdi bize zaten
sonra iki bardak çay içerler uyuklar uyuklar sonrada kalkıp evlerine giderlerdi

hepimizde beşinci ve son sınıfa geçiyorduk buna en çok ben sevinmiştim
derslerim çok da iyi denecek seviyede deyildi
son ders zili çaldı tabi mutlu bir şekilde evlerimizin yolunu tuttuk
ben bizim evin sokağına girerken evinin penceresinden birgül abla seslendi
oğlum yaklaşta sana birşey diyeceğim buyur abla dedim kapısın önünde bekledim.
seni akşam bir yere göndersem gidermisin giderim tabi abla emriniz olur dedim

bunu yüreğim kabul etmiyordu gerçeği öğrenmeliydim?
eve geldim sınıfımı geçtiğimi tatilde köye gitmek istediğimi
fatma anama söyledim
hayır ne köyüymüş bir yere gidemezsin
ben pamuğa gideceğim sende benimle beraber geleceksin dedi
sert bir üslupla

eşyalarını kamyona yüklüyorlar, adamın biri sen kimlerdensin yeğenim dedi bende
kelhasanlardan halilin bayramının oğlu şerefim dedim,
birde alisi olacaktı galiba, evet o benim abim, nerde şimdi abin
istanbula çalışmaya gitti, kiminle ne iş yapmaya
hatice halamın mehmet ve mustafasıyla terlikçilik işi yapmaya gitti dedim
ben konuştukça, adamın gözlerinin içi gülüyor demek öyle ha

at arabacı deyilmi, evet, tanırım tabi bayram abi iyi adamdır,
sonra bizim akraba mehmet abide yanımıza geldi söze karıştı
dursun çocuk bayram edenin oğlu deyince
onu anladım zaten diyerek bana döndü
ede sen tekmi gidiyorsun köye,evet, bak yeğenim yaşın küçük babanın haberi
varmı yoksa başımız derde girer, aman ha ede yanlış olmasın diyor,

ya bu ne sıcak bu ne güzel karşılamaydı
Mustafa emminin bu sevgi dolu sıcak davranışından duygulanmış
çok etkilenmiş ve mutlu olmuştum beraber evine gittik
merdivenden yukarı çıkarken dönüş abla bakışlarıyla süzüyordu
bu çocuk kim diye sordu bayram edemin oğlu şeref deyince meraklı
bakışın yerini sevgi karşılaması aldı hoş geldin oğlum yoldan geldin

çok güzel iki gün geçirdim mustafa abilerde demekki insan unutmuyor
unutamıyormuş yapılan iyilikleri ve yaşadığın güzel anıları ve herşeyi
memnuniyet ve minnet duygularımı ifade ederek dönüş yengem ve
mustafa abimden gitmek için izin istedim.
artık apallar obasına garağız bibimlere gitmenin zamanı gelmişti
mustafa abi yolu tek başıma bulamam endişesi taşıyor olacakki

o gece İsmail abimlerde kaldım beni bir yere bırakmaya/da niyetleri yok gibiydi
sabah olunca taze yağda yumurta çökelek pekmez ceviz Allah ne verdiyse yedik
İsmail abi ısrarla yediriyordu
sonra çıktık etrafı gezmeye beni her gören hoş geldin diyor
sevgi gösterisinde bulunuyorlardı
kendimi çok değerli hissediyordum onların yanında

İsmail abim vurduğum sığırcık kuşlarını toplarken
ölmüş kuşlara üzüntüyle bakıyordum
toparlandıktan sonra eve gittik
emine yengem omuzumu tuttuğumu görünce
bana neler olduğunu sordu
tüfekle atış yaptım yenge

garaağız bibimler, ali emmimde malcılık ediyorlardı hele onların çok sevimli kuzularına
oğlaklarına sevmeye bakmaya doyamıyordum işte ben bu doğallıkları
güzellikleri güzel insanların samimiyetinden dolayı köyümü çok seviyorum
havasıyla suyuyla kekik kokulu dağlarıma aşığım şimdi gitmesemde görmesemde
her daim aklımda sevdalıyım köyüme.
ismail abim hastalandığımı ve iyileşip ayağa kalktığımı merak edecek