güneşin doğduğu ve battığı,
ayın yükseldiği ve karardığı vakit
gönül çölümdeki serabın rengi hep aynıydı
varlığı ellerim kadardı,
düşlerim şehirler ötesine uzanır
ve söz ellerimden akardı...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrikler,güzel dizeler için.Gönlüne sağlık.
Abi budur ne güzel seslenmişin çok güzeldi.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta