Serabın Yazgısı Şiiri - Yaren Atalar

Serabın Yazgısı

Ah Yar…

Gün devrilirken
bozkırın yüzüne kan rengi bir suskunluk iner.
Ufuk, yarılmış bir bakır levha gibi titrer.
Göz yanılır.
Gönül aldanmayı seçer.

Serap,
rahmet sanılan bir hayal,
yaklaştıkça dağılan bir sır.

Ben sana
o dağılmanın içinden yürüdüm.

Adımlarımın altında kum değil,
kaderimin kırıntıları vardı.
Her adımda
içimde bir kuyu daha açıldı.

Kuyular derinleşti.

Anadolu’nun kadim taşlıklarında
ağzı mühürlü kuyular vardır;
suyu görünmez,
karanlığı görünür.

Ben o karanlığa eğildim.
Yüzüm değil,
yazgım yansıdı.

Ah Yar,

Sam yeli esti mi
teni değil,
hatırayı kavurur.
İnsanın içindeki en eski kelimeyi
kül eder.

Benim içimde yanan
adındı.

Bozkırın ortasında
ince bir parıltı belirir bazen.
Su sanılır.
Yürürsün.
Yaklaştıkça göğe karışır.

Serap…

Ben o göğe karışanı
avuçlarımda tutmaya çalıştım.

Beklemek,
eşik taşında durmak değil;
uçsuz bucaksız bir düzlükte
kendi gölgesine kefil olmaktır.

Gölge uzar.
Gölge kısalır.
Gölge kaybolur.

İnsan kalır.

Gece iner.
Gökyüzü zifiri bir örtü gibi kapanır.
Yıldızlar
yazgının delinmiş yerlerinden sızan ateş.

Her ateş
ulaşamadığım bir ihtimal.

Elimi uzatırım.
Yanacağımı bilerek.

Ah Yar,

Kum fırtınası koptu mu
iz kalmaz.
Yol kalmaz.
Yön kalmaz.

Ben yönümü sana bağladım.

Varış olmasan da
yürüyüşümsün.

Çöl genişledikçe
içimdeki boşluk daralır.
Adın o dar yerde
kor gibi saklanır.
Üzeri kül tutar,
içi yanmayı sürdürür.

Rüzgâr diner.
Serap çözülür.
Ufuk yerine oturur.

Ben yerimden kıpırdamam.

Ne umut diye adlandırırım bunu,
ne vazgeçiş.

Bu,
kuru bir çınarın gövdesinde
yıllarca büyüyen görünmez çatlak.

Bu,
susuzluğun kendisiyle barışan toprak.

Bu,
adını taşımaktan vazgeçmeyen bir yanık.

Bazı sevdalar
suya ermek için değil,
susuzluğu kader bilmek için yazılır.

Ben adımı
o kaderin altına mühürledim.

Çöl susar.
Rüzgâr geçer.
Serap yeniden kurulur.

Ben yine yürürüm.

Ufka değil,
içimdeki yangına doğru.

Çık gel Allah için.