Şenol Özcan Şiirleri - Şair Şenol Özcan

Zehir

Köpek bağlasan durmaz ayazında,
tır tır titriyor cesedim.

Uslanmadı nazlarından

Tapınmak

Karıncaların mabetlerine indim

Tapındım onlarla

Söz Dedi Geçer Söz —

Uyandı sanırken elinde balta,
söz dedi: geçer söz.

Sözlerini düşünselliğine bekçi edince şuursuzca,

Suskundur dünya -ırak-

Yıldızlarla süslü bir bayrak

Yıldızlarla süslenmiş uçak

Yalnızlık

-hücredekine,yalnızlığına,yalnızlaştırılmış olana-

YARA

...yiğidin sırtına saplanan ihanettir,
sevdalıların yüreklerindeki yangın;
mahpuslukta söylenen türkü, çalınan saz,
dört duvar ve demir parmaklıktır yara.

Silkin

silik bir yaşamı emanet edip
dinozor çağında,
dudaklarında ıslıklarla
yeniden çık sokağa.

Savaşımız

Sıska parmaklarının arasında geberen hasretlere,
“Dur!” komutları verecek trompetlerin çığırtısı; notasız, es’siz.
Görevin ne senin, haşmetpenahım? Oynaşmak mı?

İki dudak

Asansörde kaçamak

Otobüste aleni iki dudak

Karanlık

Kardeşlerim;
sarı, sinsi ve kancık gözlere aldanıp da
düşerseniz sizi götürdüğü dipsiz kuyuya,
ansızın sırtınıza bıçaklar saplanabilir.