Çay Ve Sımıt Gıbı

Hani derler ya,
Çay ve simit gibiydik senle
tahta taburelerde oturup,
tahta masalarda paylaşılan
buğulu kokusuyla buram buram
ekmek gibiydik
umut kokan...
Cebimizde az para,
yüreğimizde çok sevda vardı.
Bir simidi ikiye böler,
bir çayı aynı şekerle içerdik.
Sen susamları ayıklardın,
ben çayın buğusuna saklanırdım.
Sabah ayazı üşütmezdi bizi,
çünkü gülüşün ısıtırdı tahta masayı.
Kuşlar bile kıskanırdı halimizi,
simitçinin sesi bile şarkı gibi gelirdi.
Ne ev derdimiz vardı ne araba,
bir tabure, bir masa, bir sen, bir ben,
işte bütün servetimiz buydu.
Şimdi aynı sokaktan geçiyorum,
aynı tabureler hâlâ orada duruyor.
Çay aynı çay, simit aynı simit,
ama buğusu eskisi gibi kokmuyor.
Çünkü çay sensiz yarım,
simit sensiz tuzsuz kalıyor.
Yine de biliyor musun,
hâlâ umut kokuyor oralar.
Bir gün yine otururuz diye,
aynı tahta masada,
aynı buğulu sabahda,
çay ve simit gibi...