Seninle Güzel Şiiri - Seyrani Göl

Sana bir şiir yazmak istiyorum sevgilim,
öyle her dizesi göğe değenlerden değil;
başını omzuma koyduğunda
içimde susan bütün dünyayı anlatan,
bir de gözlerine bakınca
dilimde unuttuğum kelimelerden.

Mesela, sabah uyandığında
saçların yüzüne dağılmış olsun,
ben seni uyandırmaya kıyamadan
biraz daha seyredeyim yüzünü.
Güneş perdeden içeri süzülürken
ömrümün en güzel yerine dokunayım.

Seninle yaşlanmayı düşünüyorum bazen;
aynı pencerenin önünde iki sandalye,
kıştan değil, yıllardan ağırmış saçlarımız.
dışarıda sonbahara hazırlanan ağaçlar…

Bilirsin, hayat dediğin
her zaman çiçekli yollardan geçmiyor.
Bazen akşam eve yorgun döneceğiz,
bazen bir söz içimize dokunacak.
İşte o gün, hiçbir şey söylemeden
başını göğsüme yaslamanı isteyeceğim.

Çünkü ben en çok orada anlayacağım:
İnsan, bir başkasının yanında
bütün kırgınlıklarını çıkarıp bırakabiliyormuş;
dünya ne kadar ağır olursa olsun
iki kişilik bir huzur mümkünmüş.

Sana sonsuzluk vaat etmeyeceğim;
hangi ömür sığmış ki bir söze?
Ama yağmur yağdığında şemsiyeni tutacağım,
üşüdüğünde ellerini avuçlarıma alacağım.
Sen anlatırken gözlerine bakacağım,
sustuklarında da yanında kalacağım.

Bir gün yüzündeki çizgiler çoğalırsa
parmaklarımla usulca dokunacağım onlara;
her birinde birlikte geçtiğimiz bir günü,
her birinde senden bana kalan bir ömrü
yeniden seveceğim.

Şimdi gel, biraz bana yaklaş;
bırak, akşam kendi sessizliğine çekilsin.
Ne yarını konuşalım ne de geçmişi,
başka hiçbir şeye yetişmek zorunda olmasın.
Sen elimi tut, ben yüzüne bakayım;
bir ömür bazen böyle başlasın.
S.GÖL