Senin Sesinle Şiiri - Serpil Koçar

Senin Sesinle

Yine bir rüyanın içinden uyandım bu gece.
Adın, karanlığın içinden sızıp
Kalbimin tam orta yerine oturdu.
Elim uzansa
Tenine değecek kadar yakındın bana.

Ama uyanmak var ya…
İşte o, en büyük kopuş.
En büyük yalnızlık.
En çok sen kokan yokluk.
Gözlerin düştü aklıma yine;
Koyu kahve gibi,
Hüzünle kıvamlanmış,
Aşkıyla kararmış…
İçimi ısıtan o bakışlar

Yokluğunda içime düşen bir kış şimdi.
Sahilleri düşündüm,
Rüzgârın hafif uğultusunu,
Bize ait o sessiz yürüyüşleri…
Sen konuşurken kelimelerin yüreğimi okşardı,
Ben seni dinlerken
Gözlerimden bile dua taşardı.
Dünyanın bütün güzelliği
Senin sesine eklenmiş gibiydi.
Bir gün duymasam
Ömrümden eksiliyor adeta.

O ilk kahveyi hatırladım…
Bir yudumluk sıcaklığa
Koca bir sevdayı sığdırmıştık.
Küçük bir masa,
Ama büyük bir aşk vardı orada.
“İyi misin?” demiştin,
Ben içimdeki fırtınayı saklamıştım.

Bugün de aynı…
Kalbim hızla çarpıyor,
İçimde kelebekler uçuyor hâlâ.
Gözlerinde bir fırtına var.
Anlamaz mıyım?
Kalbini en iyi ben okurum.
Bir bakışından çözerim yükünü,
Bir gülüşünden anlarım suskunluğunu.
Omzlarındaki ağırlığı,yükü
Ben bilmiyor muyum?

Sormuyorum…
Çünkü korkuyorum.
Vedanın gölgesi düşer aramıza diye
Sessizlik büyüyor içimde.
Ben sana sarılırken bütün ömrümü verdim,
Kokun tenimden eksilir diye ödüm kopuyor.

Sonra içimde bir sessizlik oldu.
Kalbim hâlâ rüyadaydı.
Sen yine vardın,
Yine gidiyordun,
Yine ben kalıyordum.
İçimde büyüyen bu sevda
Aldığın her nefes kadar gerçek.

Ben senin
Bende kalma ihtimaline tutunarak
Seveceğim.
Sen tükensen,
Ben seni içimde yeniden büyütürüm.
Sen rüyamdan çıkıp gitsen de,
Ben uyanır
Yine sana şiir yazarım.
Çünkü kaderim
Sen ol istiyorum,Sevgilim.