Seni Sevmek
Seni hiç sevmedim diyemem.
Seni seviyorum da diyemem.
Anla işte itiraf bile edemem.
Kendimden kaçarken yakalandım.
Tutuldum.
Yüreğini yüreğimde buldum.
Karanlığın içinde ışıktı.
Ölen duyguların dirilişi idi
Canımda can bulmak gibiydi.
Yaşamın anlamıydı.
Seni sevmek
Ömrün uzamasıydı.
Gönlün huzur bulmasıydı.
Varoluş sebebiydi.
Bittim derken.
Öldüm derken dirilmek gibiydi.
Hilal Avunyalı
Kayıt Tarihi : 12.11.2018 20:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Sevgiliye özlem




Hiçbir şey yok elimde, ne bir kilit ne anahtar,
Yükümden kurtuldum, dünya artık bu kadar.
Avuçlarımda sadece rüzgarın serinliği,
Gözlerimde bir ufkun bitmek bilmez derinliği.
Gönlümü alıp yalın ayak koşasım var içimde,
Tozu dumana katıp, bambaşka bir biçimde.
Toprak hissetsin nabzımı, taşlar öpsün tenimi,
Kimse bulamasın artık o eski, yorgun beni.
Ne bir adres bekler beni, ne de yarım kalmış söz,
İçimde harlanan o kadim, o dumanlı köz.
Dursun zaman, kalsın geride saatin tıkırtısı,
Dinsin artık zihnimin o hiç bitmez gürültüsü.
Gökyüzü bir yorgan olsun, yıldızlar tek ışığım,
Ben bu sonsuz yollara, bu sessizliğe aşığım.
Ne maziye bir borcum var, ne istikbalden korkum,
Bir kuşun kanadında saklı artık her uykum.
Ben bu sonsuz gurbetin bağrında ne güzel açardım,
Eğer kırmasalardı dallarımı, dört yana saçardım.
Lakin her yara bir tohumdur, yeniden yeşeririm;
Köklerim toprakta saklı, ben küllerden gelirim!
Hilal Avunyalı ??
TÜM YORUMLAR (1)