4 Ağustos 1999 - Eskişehir
Ben kim bilir kaç gece, ölümü andım şehrin kuytularında
Yaşamayı öğrenemedim.
Büyümeyi öğrenemedim.
Uçurumlar vardı insanlara aramda.
Ben çok geç kaldım sanıyordum ki
Bir ışık rastladı o gün bana,
Nisanın yirmi ikisi, akşam karanlığında
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta