Zeynep Karabulut Şiirleri - Şair Zeynep ...

ben seni rüzgar diye sevdim,
ben seni yağmur diye sevdim;
ben seni canım gibi bildim,
ağla gözlerim ağla
neden! bırakıp beni gittin

birgün bir yerlerde görmüştüm seni,
gözlerin elaydı,ruhun perişan.
attığın adımda onca hezeyan
kapkara günlerin,ömrün heyelan.

birgün gül dalına astım öfkemi,

Son zamanlar iyi gelmedi bana,
Daha bir ağırıyor dizlerim,
Daha bir hızlı geçiyor zaman.
Oysa daha ne planlarım vardı
Yapmadığım,yapamadığım…
Son zamanlar iyi gelmedi bana

Öylece sevdalara kapıldım,
Bakıpta aşık oldum hayata..
Özlemle andığım,
Aşkla sardığım,
Hayaller,rüyalar hep bu dünyada..

mahrumiyet bölgesindeyim
bekledikçe gelmiyorsun ya,
yüreğim kan pompalamıyor.
acz içindeyim,
koşamıyorum sana.
kan içindeyim,

Bazen kirpiklerinde kor olur gece,
Bir destan düşer yüreğine.
Anlatamazsın ruhların ne denli soğuk olduğunu,
İşte en çok o vurur yüreğine.
Sabrın selametiyle kurtulmayı dilerken
Bu u köhne bakışlardan,

Sussuyor insan,
Susuyor şiir.
Tüm dünya iki boynuzun ucunda
Yada yüreğim daraldı yine yokluğunda.
Dizeler anlatamıyor
Yetmiyor kelimelerim

Yitik dünyalardan bozuk sevdalara düştü yolumuz. Ayaklarımız çamura bulandı. Taş değdi gönlümüze, rüzgar esti, kasırgalar kırdı gönül dallarımızı.

Biten şiirler biriktirdim iç cebimde. Gömleğimde ayrılık mürekkebi lekesi. Yerli yersiz dokunuyor gözüme, akıttığım ve bir daha aynı yeri bulamayacak olan göz yaşları. Olmaz! diyorum, olmaz artık kahrolası!
Bayramlık entari seçer gibi seçtim hüznü. Tam üstüme göre biçilmiş sanki baş belası. Hele yakasına bir çiçek kondurmuşum ki, sevmiyor çıkan papatyamsı.
Ne büyük özgürlükmüş şu gökyüzü. Nasıl endamlı… Nasıl nazlı… Sanki bütün sevgiler; önünde el pençe divan. Oysa kaynıyor kazan, birazdan yağacak körpe bulutlardan intizar. Tam şakağından vuracak sevdanın, kanı bulaşacak bu özgürlük esaretinin elime.
Yapmayın! Diyorum; yağmayın kelimeler artık üzerime. Bir cümle bile kuramaz hale gelmişken, siz destan olmayı bekliyorsunuz zihnimde. Oysa çekmeliydiniz beyaz bir bayrağı üzerinize, sallamalıydınız nazlı nazlı esaretinize. Bu saatten sonra ne bir yurt olabilirsiniz, ne de hece şiirime.
Şiirler biriktirdim iç cebimde… İç cebim isyanda..Kağıtlar isyanda…Sözcükler,harfler isyanda…Mürekkebi hiç sorma…O yapışmış ciğerime; olana, olmayana iz bırakırcasına ağlamakta…

Bir dağın yıkılışını gördüm ben,
Önümde paramparça oluşunu izledim.
Parça parça toprak oldu avuçlarımda,
Sustu, inlemedi asla.

Bir dağın bulutlar arasında