Seni beklemek,
Kurumuş bir ağacın,
Bahara inanmayı bırakmaması gibi...
Bir fincan çayın buharında,
Eski bir şarkının kırık notasına tutunurken,
Ansızın çıkıp gelirsin aklıma.
Ne kapıyı çalarsın,
Ne seslenirsin..
Çünkü sen,
Gitmekle eksilen biri değilsin.
Sen,
Gittikten sonra bile
Her şeyin içinde kalmayı başaran
Tek insansın.
Kayıt Tarihi : 9.08.2026 19:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!