Sengârenk Şiiri - Serdar Tunçluer

Aslında ne güzel maviler vardı, gökte ayrı, yerde denizlerin,
Sen lacivert te takıldın kaldın,
Beyaz da farklıydı duygularda, mesela bir gelinlik düşün,
Dinle duygularını gelinlik sahiplerinin,
Sen güzellik te takıldın kaldın,
Hele yeşil, gel de sohbet etme yeşilliklerini,
Binlercesi farklı tonlarda dalların da yapraklar,
Ve hatta gözlerin de senin,
Sen, sen de takıldın kaldın,
Akşamları çıkardı bihassa, salınırdı salıncak gibi kadın,
Önemli değildi ad’ı Mualla olsun,
Turlardı sokakları salına salına,
Ve sonrası ikameti,
Hıyanet ederdi düşüncelerime ne bilsin sevdiğimi,
Aşk buydu işte habersizlik,
Haberi olmadan girerdi evine,
Bense dışarıda ki sevgili,
Ve bir gün vakti geldi itirafın,
Merhaba,
Böyle başladı işte sonu hüsran aşkımın,
Ret ettin,
Sen ne ettin bile diyemedim,
Ve hatta sen tanışmamakta takıldın kaldın,
Oysa sen bu mahallenin dilberi,
Bense arka sokağın berberi olsam ne çıkardı,
Kim bilebilirdi sarraf Mücteba kadar altının kıymetini,
Ben de bilirdim saçlarının değerini,
Oysa sen kırlaşmış saçlarım da takıldın kaldın,
Sengarenk ti dünyam ne bilebilirdin,
Sen dünyam da ayrı bir renktin,
Sen kendi güzelliğini tercih ettin,
Aslında ne güzel sarılar vardı, çiçekte ayrı, sen de ayrı saçlarının,
Sen kırlar da takıldın kaldın,
Siyah ta farklıydı duygularda, mesela bir smokin düşün,
Dinle duygularını smokin sahiplerinin,
Sen çocukça takıldın kaldın,