Senden Ölüm Şiiri - Günay Bozkuş 2

Vedası yapılmamış vakitsiz ayrılışlar,
Ömrünün baharında ansızın gelen kışlar,
Yatağa mahkûm gözler, içi yakan bakışlar,
Dönülmez bir yoldur bu faydasız yakarışlar.
Yollarına bent kursam, dönemem senden ölüm.

Eritir lime lime, bitirir tüm bedeni,
Duyulmamış döneni, bırakmaz hiç gideni,
Bir hasta yatağında aldırır ifadeni,
Verilen mühlet biter, budur asıl nedeni.
Kanat taksam, kuş olsam, uçamam senden ölüm.

Sarıp sarmalamadım, dudakta kaldı sözüm,
Dünya güzel bir gelin, duvakta kaldı gözüm.
Kapandı kapılarım, yatakta kaldı yüzüm,
Karardı tüm kâinat, gece oldu gündüzüm.
Sultan olsam, baş olsam, geçemem senden ölüm.

Nasipse bir kefene sararlar dostlar beni,
Mezar açıp toprakla sararlar dostlar beni,
Uzatırlar betona, yuyarlar dostlar beni,
Zannederdim, bağırsam duyarlar dostlar beni.
Susuz kalsam, aç olsam, içemem senden ölüm.

Yoğun bakım ad olmuş musallaya çıkışa,
Çaresizlik sinmiştir başucunda bakışa,
Azrail işleyecek son ilmeği nakışa,
Ciğer nefese muhtaç, çıkarmışlar yokuşa.
Gel, al emanetini; kaçamam senden ölüm.