Senden Eksik Kaldım Şiiri - Tuğba Taş

Şu kirpikler her birbirine değdiğinde,
İçimde amansız bir tufan kopuyor.
Efkarım beynimi kemirip yedikçe,
Düşünceler zihnime kurşun olup yağıyor.

Bir garez var sanki alınan her nefeste,
Kaburgam kırılıp ciğerlerime batıyor.
Ruhum zindan olmuş bu dar kafeste,
Ömrüm damla damla avuçlarımdan akıyor

Ayaklarım rest çekti, kalkmıyor dizim
Mecalim kalmadı, sana gelemiyorum
Yaşla perdelendi biçare gözlerim,
Silüetine baksam da seçemiyorum.

Dudaklarım çöl oldu, bir su veren yok
Kurumuş dilimle adını sayıklayamıyorum
Sinesinde büyüdüğüm o vuslat yok,
Gözünün nurundan gönlüm mahrum kalıyor.

Ben tüm bu nimetlerden eksik kalıp inlerken
Ahım ki feryatlarla göklere yükseliyor.
Cefanın en ağırı bağrımı delerken,
Neredesin Manolya, canım heder oluyor?

04.08.2026
Tuğba T.