Koca bir şehir bir otobüsün arka koltuğunda yavaş yavaş anlamını yitiriyorsa,
Denizin mavisi gittikçe matlaşıyorsa düşlerimde
ve martı çığlıkları cılızlaşıyorsa gün geçtikçe,
Tenha bir sokağın köhnemiş evlerinin çatısından eserkenki; rüzgarın ıslığı
ve gecenin karanlığını aydınlatırken bir kadının gözbebekleri ay misali,
sesinin en kısığı kapı gıcırtısına dahi yenik düşüyorsa
Ve korkuyorsam; kalabalıklara inat yanlızlıktan;
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta