Sende Yok Oldum Şiiri - Güven Tekin

​Gelmiş bana "Beni seviyor musun?" der,
Bilmiyor ki ruhum her gün erir gider.
Cevabım sessizdir, bakışım gizli,
Zihnim seninle tam, senden bir izli.

​Benim aklıma ben gelmiyorum artık,
Eski hatırayı kenara attık.
Aynadaki yüzüm yabancı bir yüz,
Senden gayrı ne var, gönlümde pürüz.

​Kendi ismim çıksa, senin adın dilde,
Savrulup giderim estiğin her yelde.
Bir ben vardı bende, firar eyledi,
Aşk denilen bu dert beni kul eyledi.

​Sen varsın diye hep nefes alıyor ten,
Sormuyorum artık hayat neden, niçin, neden?
Varlığımın mülkü senin eline geçmiş,
Gönlüm dünyadan el çekip seni seçmiş.

​Doğmadan önce adın yazılmış alnıma,
Senden başka hayal girmez hiç kanıma.
"Ben" dediğim ne varsa, sende toplandı,
Sana çıkan yollar umutla aklandı.

​Sana bakarken hep kendimi kaybettim,
Bu sevda uğruna ömrü feda ettim.
Kendi gölgemden kaçıp sana sığındım,
Ben bu hayatta en çok senle aydınlandım.

​Sensiz kalan her an büyük bir boşluktur,
Ruhun bu dünyada bulduğu sarhoşluktur.
Kendimi anmaya kalmadı mecalim,
Seninle doludur her anım, hayalim.

​Demek ki sevmek, kendinden vazgeçmekmiş,
Aşkın şerbetini kana kana içmekmiş.
Aklıma ben bile gelmem, unutma sakın;
Ben sende yok oldum, menzilim sana yakın.