Sende tutuklu kaldım Şiiri - Güven Tekin

Ben seni sevmiyorum dedim, yalan söyledim.
Ben seni çok sevdim ama diyemedim.
Seninle yaşadım mutluluğun en güzelini,
Senden öğrendim "sevmiyorum" deyip "seviyorum" demeyi.

​Ne kadar yalan varsa sen öğrettin bana.
Bir kere gerçekten "seviyorum" deseydin,
Sanırım kalbim dururdu o anda.
Sen ya değerimi bilemedin ya hep yalan söyledin.

​Ben sende tutuklu kaldım, prangalar eskittim;
Sen ise başkasına gül gibi açtın, gittin.
Sonra gelip yine "seni seviyorum" dedin;
Senin iki lafından biri hep koca bir yalandı.

​Yüreğimde bir sızı, dinmek bilmez fırtına...
Sen sarıldın el gibi başka sevdalara.
Ben adını kazırken şu yaralı bağrıma,
Sen ömrümü savurdun bitmeyen yalanlara.

​Ne baharlar tükendi bu sevdanın yolunda,
Bir umut bekledim hep o yolun sonunda.
Gözlerim takılı kaldı masanın solunda,
Sen başkasının elini tutarken o yalan dünyanda...

​Bir yangın bu içimde, sönmek nedir bilmiyor,
Gönül senden başkasını bir an bile sevmiyor.
Gittiğin o yollardan geri dönen olmuyor,
Yalanların dilinde bir hançere dönüyor.

​Suskunluğum asaletimden, sanma ki görmüyorum;
Her bir yalanı saklayıp kalbime gömüyorum.
Sen ellerin olsan da ben sana dönüyorum,
Bu tutsaklık canımı her gün biraz alıyor.

​Şimdi hangi aynada bulursun o dürüst yüzü?
Hangi yalan kapatır bendeki bu derin izi?
Bir kalemde sildin sen yaşanmış geçmişimizi,
Sözlerin zehir oldu, kuruttu içimizdeki yazı.

​Senden kalan geriye bir avuç hüzün şimdi.
O masum sevdalarımız söyle nereye gitti?
Sen vurdun darbeyi de bu şanlı destan bitti,
Yalanın gölgesinde bir ömür heba oldu.

​Artık ne söylesen boş, kelimeler yoruldu,
Bu deli yürek en son senin kapında durdu.
Aşkın hesabı elbet bir gün sorulurdu;
Senin iki lafından biri yaşandı, biri ise yalandı.