Sen Uyurken Şiiri - Emir Ergin Koç

SEN UYURKEN

Başını göğsüme koyduğun gece,
Ömrümü ömrüne kattım sessizce.
Saçına dokundum, ürkek, usulca;
Ben seni uyurken bile özledim.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Sonralar değişti sesin, bakışın,
Azaldı yüzüme dönüp gülüşün.
Uzadı yanımda dalıp gidişin;
Ben seni susarken bile özledim.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Bir akşam elimi tutmaz olmuştun,
Söylenecekleri kafanda hepten kurmuştun.
Sen bende kendini çoktan unutmuştun;
Ben seni yanımdayken bile özledim.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Gözlerin kapıya dönüktü zaten,
Bir veda bekledim titreyen sesten.
Sen beni çıkarıp gittin içinden;
Ben seni giderken bile özledim.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Ardından odaya bir ayaz çöktü,
Bir ömür dediğin ne kadar sürdü?
Yastıkta saçının bir teli kaldı;
Ben seni ağlarken bile özledim.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Beni de götürdün bilmeden biraz,
Aynada kendime bakınca ayaz.
Senden kalan ne çok, benden kalan az;
Ben seni kendimden bile özledim.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Bir gün bir başına kalırsan eğer,
İçinde bir yerler sızlarsa meğer,
Hatırla: Bir insan her şeye değer
Sanıp da sevmişti seni bu kadar Özledim.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Dön demem; dönersen neye yararsın?
O eski hâlini nerden bulasın?
Sen beni yeniden nasıl sevesin?
Ben seni severken bile özledim.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Söz: Emir Ergin Koç