Vaz geçilmiyor etten, kemikten...
Seviyorsa insan, taa gönülden;
Alışamıyor sevdiğinin yokluğuna, öyle aniden...
Aldığım nefes bile sen olmuşken;
Nereye gidiyorsun; ardında bırakıp beni,
Böyle çaresizce ve eperken?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta