Yollar da yürürken kendi gölgeme bastım canım yandı
Bu sabah sensizlikle seviştim bıkmadım usanmadım
Ağır ve kederli bir gözyaşı döktüm kareli gömleğime
Kareler düzlem oldu bedenimde
Titreyen sesim ise bir girdabın merkezinde kara nokta
Hak yemişler çöreklendi beynime
Köhneleşmişlik kokan dudağım yandı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta