Sen Gittin Şiiri - Rasimin Günlüğü

Ayağının değdiği eşikte büyüyen o devasa oyuk,
evin bütün odalarını yutan bir uçuruma dönüştü aniden.
Sırtını dönüp attığın o son adımla birlikte,
içimde ne kadar yaşama hevesi varsa
hepsini birer çalı gibi tutuşturup gittin;
bense ardında tüten o acı dumanı
soluyarak kalakaldım ortalıkta.

Gidişinle birlikte evrendeki
bütün renkler çekildi birer birer.
Mutfaktaki fincanın kulpundan,
duvardaki saatten sızan
o aşina sıcaklık tükendi.
Zaman artık ileriye doğru akmıyor
bu yalnızlık zindanında;
her saniye,
yokluğunu bir balta gibi vuruyor şakaklarıma.
Çığlığım kendi gırtlağımda boğuluyor,
sesimi duyuracak tek bir canlı yok;
sen gittin ve benim dünyam
bir daha toparlanmayacak
ruhum ortadan ikiye yarıldı.

Nasıl kıydın o kadar ortak yaşanmışlığa,
o duru bağlılığa?
Bir kalemi kırar gibi,
bir çırpıda nasıl silip atabildin beni hayatından?
Parmaklarının izi duruyor hâlâ
tuttuğun kapı kollarında,
fakat sen lahza bile düşünmeden
sürdün kendi izini belirsizliğe.
Seni çağıran bir yürek bıraktın geride,
içi yangın yeri, dışı ayaz;
ne yana dönsem senin bıraktığın
o keskin boşluğun dikenleri batıyor etime.

Sokaklar, kaldırımlar,
durağa yanaşan araçlar bile
yabancılaştı gözüme.
Sen gittin ve bu kentin bütün neşesi
senin peşinden sürüklendi.
Ben burada, kendi enkazımın altında
nefessiz kıvranırken,
sen hangi iklimin baharında
kendini yeniden baştan yaratıyorsun?
Bu haksızlığın ağrısı
dindirilemez bir sızı gibi
oturdu sol yanıma
ne uyku tutuyor geceleri
ne de gündüzün ışığını sızdırıyor içeriye.

Şimdi bir hayalet gibi dolaşıyorum
senin terk ettiğin bu soğuk mekânda.
"Sen gittin" feryadı,
kemiklerimi sızlatan
amansız bir rüzgâr gibi esiyor içimde.
Geri dönme diye değil bu haykırışım,
sadece yıkımın büyüklüğünü gör diye.
Sen giderken sadece
kendini götürmedin yanına;
bende sana dair ne varsa,
hatta bendeki beni bile
söküp aldın yerinden,
geride sadece seni çağıran,
çaresizlikten katılaşmış
bir avuç acı bıraktın.