Sen git diyorsun Şiiri - Hikmet Metin Ça ...

Sen git diyorsun bana,
ama sesin git demiyor.
Bir şey var sözlerinin ardında,
dilin söylemiyor da
bakışın ele veriyor.

Bazen yüzüme bakıp
susuyorsun öylece.
Sanki diyecek çok sözün var,
ama söylemeye kıyamıyorsun.
Ben de sormuyorum artık,
ne demek istediğini anlıyorum.

“Unut beni” diyorsun,
kolay mı sanıyorsun?
İnsan sevdiği birini
bir sözle nasıl unutacak?
Sen bile unutamamışken,
benden neyi bekliyorsun?

Bir yanın uzak dur diyor,
öte yanın bana geliyor.
Ne zaman senden vazgeçsem,
bir bakışın yetiyor,
yine aynı yerde buluyorum kendimi.

Senin de işin zor belli,
bunu görüyorum.
Bazen kendinden kaçıyorsun,
bazen benden.
Ama nereye gitsen de
insan kendinden kurtulamıyor.

Bırak artık şu “git”leri,
yoruldum aynı sözü duymaktan.
Seviyorsan söyle,
sevmiyorsan onu da söyle.
Yeter ki arada bırakma beni,
en çok bu yoruyor insanı.

Çünkü söyleyemediklerin
içinde büyüyüp duruyor.
Sonra bir gün geçiyor zaman,
insanın aklına geliyor;
“Keşke o gün söyleseydim,”
diye kendi kendine yanıyor.

Ben senden büyük söz istemem,
ne yemin isterim ne de söz.
Bir gün karşıma geçip
“Kal” desen yeter.
Gerisini zaten
ikimiz de biliriz.

Belki sen de biliyorsun,
bu iş daha bitmedi.
Dilin git diyor ama
içindeki ses susmuyor.

Ben o sesi duyuyorum.
Sen ne kadar saklasan da...
Bazen sevda bitmiyor da,
insan susup geçiyor.