Ve geçiyorum hüznün arkalarından
Gözlerimde uçuşan yaprakların çığlığı
Altında Tanrım basıyorum sabahın
şavkıyan duruluğuna
Bütün sözlerimi savurarak suskunluklar ardından
Kanayan bir gülün dudak kıvrımlarına
Yoldaş oluyor kalbim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta