Sen Giderken Şiiri - Dr Yusuf Polat

Sen giderken sustu içimden bütün yollar,
Sen giderken, gökyüzü bile sustu
Ay, yüzünü bulutların ardına sakladı.
Gidişin
Bir yetim akşam gibi çöktü omuzlarıma.
Adını söylemeye varmıyordu dilim,
Çünkü
Her hecede sen vardın, her susuşta veda.

Alnımda hâlâ gülüşünün sıcaklığı
Avuçlarımda son bakışının izi
İnsan bazen birini uğurlamaz;
Kendi içinden koparır da götürür onu.

“Gitme” diyemedim belki gurur değildi bu,
Belki insanın yaşattığı en ağır yenilgisi:
Sevdiğine kal demeye kıyamamak.
Şimdi geceler yapılan dualar kadar uzun,
Hasret bir o kadar derin.
Ve ben gözyaşıma söz geçiremiyorum
Meğer insan,
En çok da kendiliğinden kendine ağlarmış