Sen Giderken Şiiri - Ahmet Karaaslan

Sen giderken hasretinden yanarım
Güneş üşür, bulut üşür, yol üşür.
Akmaz olur gözlerimden pınarım
Aklım üşür, kalbim üşür, kol üşür.

Lale boyun büktü, sümbüller yasta
Menekşe, Nergizler, Çiğdem’de hasta.
Kırmızı güllerden yaptım bir deste
Bülbül feryat eder dalda gül üşür.

Çiçekler sararır, çimenler kurur
Diller konuşamaz, lâl olur durur.
Hicran oku sırtımıza sert vurur
Istırabı çekemeyen bel üşür.

Ne yana bakarsam mevsim sonbahar
Gittiğim yollarım hasrete çıkar.
Yok böyle bir sevgi, yok böyle şikâr
Özlemler içinde kalan hâl üşür.

Dön derim sesimi işitmiyorsun
Karanlık dünyamı ışıtmıyorsun.
Keyfimce bir hayat yaşatmıyorsun
Renklerin içinde yalnız al üşür.

Biter mi bu hasret, bu özlem böyle
Kaçma uzaklara hele gel şöyle.
Ancak sen bilirsin zamanı söyle
Ateşler içinde yanan kul üşür.