Sen Gideli Çok Olmuş Şiiri - Yahya Kaydul

Kül bürümüş ocağı, baykuş tünemiş taşa,
Yıllar zehir zemberek, vurdukça vurdu başa.
Zamanın çarkı kırık, döndük hep boşa,
Kaderin bu nankör oyunu yine beni bulmuş,
Seni görmek için geldim, sen gideli çok olmuş.

​Sokaklar dilsiz kaldı, evlerin benzi sarı,
İçimde dinmek bilmez bir gurbetin rüzgârı.
Gömülmüş topraklara umudun yadigarı,
Gönlümün bahçesinde güller sararıp solmuş,
Seni görmek için geldim, sen gideli çok olmuş.

​Kaldırımlar şahittir, ayak izim silinmiş,
Bu devranın kahrıyla, bükülmez beller bükülmüş.
Vuslatın kefeni ellerimle dikilmiş,
Pişmanlık dedikleri bir dert, içime dolmuş,
Seni görmek için geldim, sen gideli çok olmuş.

​Yeminler hüsran oldu, sözler asılı kaldı,
Hangi zalim rüzgârlar, seni benden çaldı?
Hayalin karanlığa, derin bir sızı saldı,
Takvimler yaprak, yaprak dertlerime koyulmuş,
Seni görmek için geldim, sen gideli çok olmuş.

​Gözlerimin feri bitti, beklemekten yoruldum,
Kendi gafletim ile, bin yerimden vuruldum.
Durulmaz deryalara, sensizlikten duruldum,
Gidişinle dünya, koca bir zindan olmuş,
Seni görmek için geldim, sen gideli çok olmuş.

​Eski bir fotoğrafta, donmuş gülüşün kaldı,
Geceler uykusunu, temelli benden aldı.
Ruhumun boşluğunu uçsuz bir sitem sardı,
Anladım ki bu hayat, sensiz yaşanmaz olmuş,
Seni görmek için geldim, sen gideli çok olmuş