Sen Emekçi Şiiri - Kasım Kobakçı

Halkın derdi nedir diye, hangi yoldan yürüyelim?
Adil düzen kurmak için, kimden ilke söyleyelim?
Bilmiyorsak gerçekleri, nasıl akıl dileyelim?
Rahat kalsın vicdanınız, kör yürekler hiç anlamaz,
Emek kutsal alın teri, hak yiyenler hiç aklanmaz.
*
Yoksul kalmış nice hane, nasıl diner bu acımız?
Ekmek derdi büyür gider, dinmez olur hep sancımız,
Adaletten yana durur, her meydanda inancımız.
Sessiz kalmaz zulme karşı, hakkı arar bu yürekler,
Bir gün elbet bahar gelir, boşa gitmez tüm emekler.
*
Kızıl zincir vurulmuştur, bağlı kaldı ellerimiz,
Hak buyurmuş yüce kelam, duymaz olmuş dillerimiz,
Bulanmış her duru pınar, coşkun akmaz sellerimiz.
Küller içre saklı durur, sönmez ateş korlar yanar,
Gayemizi bilmeyenler, karşımıza düşman çıkar.
*
Kara bulut çökmüş yurda, güneş doğmaz ufuklardan,
Feryat kopar her bir gece, viran olmuş sokaklardan,
Umut bekler yorgun gözler, uzak kalmış diyarlardan.
Korku salar zalim eller, suskun kalmış mazlum gurur,
Hakikati örten perde, bir gün elbet yere vurur.
*
Yarın nesil gülsün diye, omuzladın tüm toplumu,
Sensiz geçen şu günlerde, kimse bilmez durumumu,
Anlamsızdır sensiz kavga, susturdular yorumumu.
Senle omuz omuzayken, ne yüceydi hedefimiz,
Birlik olup yürür iken, bükülmezdi hiç belimiz.
*
Bugün yoksun sen emekçi, garip kaldı bu çevremiz,
Sen gidince ıssızlaştı, viran oldu şu evimiz,
Arar olduk her an seni, dinmez oldu özlemimiz.
Evet yoksun sen emekçi, yalnız kaldık yoldaşımız,
Arıyoruz bizler seni, savunmasız yurttaşımız.