İnsan, imanın nuruyla,
En yüksek mertebeye çıkar.
Cennete layık bir değer alır.
Küfrün karanlığıyla,
En aşağı mertebeye düşer.
Cehenneme ehil olacak,
Bir vaziyete girer.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Allah’ı inkâr ise, bağlanmayı keser.
Bu imansızlıktan dolayı,
İnsanda ki; Allahın sanatları gizlenir.
Kuranda: Tin suresinde; bunu haber veriyor.
Rabbimiz bak, nelerden bahsediyor.
“Muhakkak ki biz insanı en güzel bir şekilde yarattık”.
“Sonrada onu en aşağı seviyeye indirdik.”
“Ancak iman eden ve güzel işler yapanlar müstesna”.
Ne güzel işlemişsiniz en aşağı seviyeden inşallah yüzümüzün akıyle çıkabiliriz.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta