Sen Bilmezsin O Nice Geceleri

Sen gecelerde
mışıl mışıl uyurken
Bir adam vardı
Sabahlara kadar
sessizce seni izleyen
Baş ucunda bekleyen.
​Nefesini sayardı
karanlığın içinde,
Korkardı uyanmandan,
gitmenden sakınır gibi.
Gözlerinde birikmiş bin yıllık hikayelerle,
Seni uykunda severdi,
sanki yasak bir şiir gibi.
​Pencereden sızan ay ışığına sitem eder,
Gölgesini saklardı
uykun bölünmesin diye.
O adam,
her sabah güneşle beraber söner,
Ruhunu bırakırdı sende,
sakla diye hediye...

Ahmet Gürkan