Sen ve Ben Şiiri - Cengiz Doktor

Yine sen ve sönmek bilmeyen tütünüm...
Her nefeste seni içime çekiyorum ben;
Tütünün dumanına karışan sen,
Her nefesi çekişinde azar azar ölen ben!
Hayallerim ve tütüne sardığım sen...
Ölüme biraz daha yaklaşan ben,
Beni yavaş yavaş öldüren sen...
​Yine sen ve hasretin kokan harfler;
Yine sen ve radyoda çalan o yanık türkü...
Nasıl da her şey seni anlatıyor,
Sanki bütün kâinatın merkezi sen!
Senden kaçıyorum ölümün pençesinde ben;
Bir nefes kadar yakın olan sen,
Bir mutluluk kadar uzak olan ben...
​Dünyaya hayat veren yağmur bulutları sen,
Her zerrene muhtaç olan ben...
Gökyüzünden düşen yağmur sen,
Gözlerinde özlem damlaları olan ben...
Hayata, güzelliğe, umuda dair olan sen;
Çaresizce bir damlana muhtaç olan ben...
​Benim hasrete, özleme dair gözlerimden damlalar düşüyor şimdi.
Her gözyaşımda ölüm var,
Her gözyaşımda hasret var,
Her gözyaşımda sen varsın!
Benim sen kokan gözyaşlarım var...
​Diyeceksin ki; "Gözyaşı kokar mı hiç? Gözler sızlar mı?"
Benim bütün duyularımda sen varsın...
Gözyaşları hasret kokar,
Gözyaşları beklenen kokar,
Gözyaşları imkansızlık kokar,
Gözlerin görmek istediği kokar...
Ve insan, onsuz ölmekten korkar!
Benim gözyaşlarım hep acı kokar...
​Bendeki seni sevdim ben,
Sendeki sen senin olsun!
Bu şiirin ismi "Sen ve Ben" olsun,
Bundan sonra yazacağım şiir "Biz" olsun!