Sen Şiiri - Hüma Hüma

Bir varsın, bir yoksun... Sanki yağmurdan sonra açan güneş gibisin; Tam içim ısınırken, Bulut olup çekiliyorsun göğümden.
Bir varsın, bir yoksun... Saatler seni gösterirken güzel, Sensizlikte akrep de yelkovan da bana küs. Bir mesajınla bahar oluyor içim, Bir sessizliğinle kışa dönüyor bütün mevsimler.
Bir varsın, bir yoksun... Denizin kıyıya vurup geri çekilen dalgası gibi. Tam "işte buradasın" diyorum, Ayak izlerin siliniyor kumlardan.
Bilir misin? İnsan en çok neye yorulur? Beklemeye değil... Geleceğini bilmeden umut etmeye.
Bir varsın, bir yoksun... Ben seni kaybetmedim aslında; Çünkü hiç tam anlamıyla sahip olamadım. Sen, avuçlarımdan dökülen bir zaman oldun, Tutmaya kıyamadığım bir rüzgâr.
Ve şimdi anlıyorum; Bazı insanlar gitmezler, Çünkü hiç gelmemişlerdir. Bazıları da gelirler... Ama yalnızca yokluklarını bırakmak için.
Sen de öylesin işte; Bir varsın, bir yoksun... En çok da kalmayı bilmediğin yerde.