Sen Şiiri - Sempatiksair Emrah

Sen...

Kâinatın en tenha yerinde saklanan
Eşsiz bir efsun gibiydin.

Adını andığım her vakit,
Göğsümde kıyamlar kopar,
Aklım rükûya varırdı.

Ben seni sevmiyordum yalnızca...

Bir sarrafın asırlarca arayıp da bulamadığı
En nadide kıymet gibi taşıyordum içimde.

Çünkü sen,
Yeryüzüne düşmüş bir melek kadar zarif,
Gökyüzüne yükselen bir dua kadar temizdin.

Ve ben...

Bir çölün ortasında susuz kalmış yolcu gibi,
Gözlerinin vahasına sığınmıştım.

Bilmezsin...

Bazı bakışlar vardır,
Bir ömrün bütün teferruatını susturur.

Bazı insanlar vardır,
Gelir ve kaderin şeklini değiştirir.

Sen öyleydin.

Varlığınla zamanı güzelleştiren,
Yokluğunla zamanı durduran...

Şimdi senden geriye
Bir avuç hayel kaldı.

Geceye düşen gölgeler gibi kırık,
Yağmura karışan dualar gibi uzak...

Oysa bir zamanlar
Seni düşünmek bile bahardı içimde.

Şimdi adın geçince
İçimde eski bir medeniyet yıkılıyor.

Ve her yıkılışın ardından
Metanet toplamaya çalışıyorum küllerimden.

Ama olmuyor...

Çünkü bazı ayrılıklar,
İnsanın sabrını değil,
Ruhunu sınar.

Bazı özleyişler,
Bir ömre sığmaz.

Ben hâlâ
Gidişinin bıraktığı boşlukta yaşıyorum.

Hâlâ sesini duymadığım gecelerde
Sessizlikle konuşuyorum.

Hâlâ seni unutmaya çalışırken
Sana dönüşüyorum.

Ve inan...

Bu artık aşk değil.

Bu,
Kalbimin en derin yerinde büyüyen
Ebedi bir yalnızlıktır.

Öyle ki bazen,
İçimdeki hasret cinnetle metanet arasında
İnce bir çizgide yürür.

Bir yanım seni arar.

Bir yanım seni Allah'a emanet eder.

Bir yanım hâlâ bekler.

Bir yanım çoktan yorulmuştur.

Ama ne olursa olsun...

Sen,
Bu fâni ömrün içinde rastladığım
En eşsiz efsundun.

Ve ben,

Bir çöl kadar yalnız kalsam da,

Adını içimde
Bir vaha gibi taşımaya devam edeceğim.