Normal geçen günün sonunda yine soruyorum kendime; gerçekte ne istiyorum? Galiba henüz çözebilmiş değilim. Ne zaman çözeceğim; onu da bilmiyorum. Puslanmış geleceğe bakıyorum. Kifayetsiz kalıyor cümleler. Önemini yitiriyor her bir kelime. Zaman geçtikçe, yeni bir soru ekleniyor. Ekleniyor, ekleniyor... Ancak cevabı olmayan sorular kime, neye yarar? Bir yanım kaybolduğumu hissederken, diğer yanım ilerlediğimi söylüyor bana. Ne taraftan gitmeliyim? Bu belirsizlik, iki duvar arasında kalmış gibi sıkıştırıyor beni. İlerlesem ne kadar ilerleyeceğim veya belki de bu kayboluş bir çıkış yoludur. Bir el uzanıyor semâdan, bense dalmışım.
“Unutmak kolay mı? ” deme
Unutursun Mihriban’ım.
Oğlun, kızın olsun hele
Unutursun Mihriban’ım.
Zaman erir kelep kelep..
Devamını Oku
Unutursun Mihriban’ım.
Oğlun, kızın olsun hele
Unutursun Mihriban’ım.
Zaman erir kelep kelep..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta