SEMÂ
Normal geçen günün sonunda yine soruyorum kendime; gerçekte ne istiyorum? Galiba henüz çözebilmiş değilim. Ne zaman çözeceğim; onu da bilmiyorum. Puslanmış geleceğe bakıyorum. Kifayetsiz kalıyor cümleler. Önemini yitiriyor her bir kelime. Zaman geçtikçe, yeni bir soru ekleniyor. Ekleniyor, ekleniyor... Ancak cevabı olmayan sorular kime, neye yarar? Bir yanım kaybolduğumu hissederken, diğer yanım ilerlediğimi söylüyor bana. Ne taraftan gitmeliyim? Bu belirsizlik, iki duvar arasında kalmış gibi sıkıştırıyor beni. İlerlesem ne kadar ilerleyeceğim veya belki de bu kayboluş bir çıkış yoludur. Bir el uzanıyor semâdan, bense dalmışım.
Fadime AktaşKayıt Tarihi : 17.11.2026 15:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!