Gün daha doğmadan
Boğazında o yaz kokan sularını,
Sabahın ilk uyanışını izledim ışıl ışıl
Kendine has martı kokan,
İyotlu yosun, dahası aşk kokan,
İksirli bir rüyadan uyanırcasına
Yalnızlığın ve özgürlüğün
Belki de vazgeçilmez
O İstanbul tutkun;
Ne gariptir ki hayatın bu bir cilvesi
O hiç olmayan birlikteliğimizin
Tanığıdır Ortaköy sahilleri,
Hüzünlü bir sonbahar akşamında
Rıhtıma inen sokaklarında bulmuşum
Çisil çisil yağan yağmurla bir kendimi.
Bir olmuş damlalar ve gözyaşlarım,
Mazi depreşiverdi Islanırken saçlarım,
Bakışlarında vardı rüzgarın serinliği,
Gecenin iliklere işleyen nemli soğuğunda
Kar mavisi dumanlı sisler altındayız,
Yaşamak ne zordur sevgilim bilir misin?
Sensizliğin gölgesinde yalnız, tek başına..
Dün dünde kaldı cancağızım
Elbet bir gün, ya da şimdi,
Belki de biraz sonra
Ve de bir anda,
Sonsuzluğun yalnızlığında
Yaşam denen çizginin o uç sınırında
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!