Selçuk Akyüz Şiirleri - Şair Selçuk Akyüz

Gözlerimden taşıyor,
Dilimden
Ve kalemin ucundan taşıyor,
Kül tablalarına dolup dolup taşıyor;
Lakin yine tükenmiyor gönlümdeki yaşlar..!
Tükenmeden ömrüm, tükenmez bu yaşlar..!

Dudakların sıkılı...
Ve ben orada,
O sıkılı dudakların arasındayım...

Evet, uzundur ordayım...
Ama eminim ki, yapamazsın;

Günahımla ağır gelsem de sana;
Tut gözünde,
Yine de tut
Ve düşürme beni...
Yapma..! N'olur düşürme beni..!
Gözünden kabre düşürme beni..!

Ruh kimi bedende hür, kimi bedene tutsak.
Tutsak ruhu bedende sarar sardıkça pasak..!

(Van. Şubat 2025)

İnsan bulunca,
Zaman bulunca tüttürüyorum...
Dilimden,
Dudağımdan,
Kalemimden tütmezse gözünden tüten duman;
Boşalır mı,

Yağabildiğince yağmış dünya;
Yağmış
Ve tutmuş yolu, bir baştan öbür başa..!
Duyamazsın kalbin ayak sesini;
Ümit etme ey dil, bekleme boşa..!

Tutuldum sana;
Öylesine tutuldum ki, çatladı kalbim..!
Ve açtı kalbimin çatladığı yerden,
Yıllar sonra yeniden açtı hayalim...

(Van. Temmuz 2019)

Yüreğini büyütmek mi istiyorsun?
Durma..! Zorla onun sınırlarını;
Her gün,
Her an doldurarak...
Doldur doldurabildiğince onu;
Yaşlı gözlerin altına her gün,

Asıldım küreklere,
Dayanılmaz hasretinle asıldım yine...

Sen öte dünyaya göçtün göçeli;
Kürek çekiyorum,
Hep kürek çekiyorum zamana karşı...

Zaman ark, ben zamanda daima akan yaprak.
Zamanda akan bana toprak ilk ve son durak...

(Van. Ekim 2024)