Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kent yaşamına etkili bir eleştiri! Kesinlikle çok güzel bir şiir...
Albatrosun gönlünde yer buluyor.
Karamsar bir ruh hali sezinledim ,şehri aydınlatan pırıltılara ne oldu ? Yoksa elektriklerdemi kesilmiş bu vurgun yemiş şehirde ; Şiirlerdeki çözemediğim değişik bakış açısı bu olmalı içim acıdı , inşallah yolunuz buraya tekrar hiç düşmez değerli hocam ! =:))
virgülle bağlanan mısralar biraz uzamış bu da vurguyu kaçırmış..
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta