Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Kızım seninle tanıştığıma çok çok sevindim.Baban ve bütün şehitlerimize hatta gazi olup sonra rahmete kavuşanlara Allahtan rahmet niyaz ederim.Mekanları Cennet olsun.Allah sabrınızı versinAllah senin ömrünü uzun etsin.Şiirini okuyup etkilenmemek mümkünmü.Ne mutlu gururunu taşıyan kardeşime.saygı sunarım selamlarımı iletir gözlerinden öperim.Bizimde kızımızsın.Başarılar
Biz Türk Askeriyiz
Biz Türk Askeriyiz ;
Hepimiz birer Mehmetiz! ! ! !
Kanımızın son damlasına kadar,
Vatan, Millet,İstiklal Bayrak uğruna;
Gerekirse, Gerekirse,
Ölüme bile gideriz! ! ! !
Ölüm HAK'dır;
Bu hakkın en YÜCESİ;
Vatanı, Milleti, İstiklali, AYYILDIZLI Bayrağı uğruna;
ALLAH, ALLAH nidalarıyla ÖLENLERİNDİR! ! ! ! ! !
ŞEHİTLERİNDİR! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! !
Ey! ! Yüce ALLAH'Im! ! ! bu şerefi bize de,
Nail et! ! ! !
Şehit olayım Atalarımın kanlarıyla sulanmış;
VATANIM, AYYILDIZLI BAYRAĞIM UĞRUNA! ! ! ! !
**
NE MUTLU TÜRK'ÜM DİYENE! ! ! !
(Ankara-26/03/2008)
Şair Ahmet Tekin
Saygılar Selamlar.Şair Ahmet Tekin
Canım Yavrum;
Ben, senin içindeyim farketmiyor musun
Bir beden sevielen her bedendedir. bilmiyor musun?
Bak aynaya be kuzum,
Bak oradaki gözbebeklerine,
Beni görmüyor musun?
Saçlarını okşadığımı neden rüya diye diye yorumlarsın ki,
Sana cevap vermeyecek mi sanki,
Başını koyduğun yastığa sor,
Alnına bıraktığım öpücükler,
Seni seyrederkenki gülüşler
Ne kadar mutlu olduğumdandır,
Sen yine dedene, annene
Benim Cennette olduğumu söyle,
Onları kandır.
Ama sen bil ki ben,
Senin bir gölgen gibi seninleyim hep.
Güne ve yarına gülümseyerek bak,
Kimseye söylemesen bile
Kendine söyle,
'Babamla birlikteyim ve her yoluma çıkan engeli
Türü ne olursa olsun birlikte aşacağız.
Haydi sen uyumana devam et,
Ben yine görevim başına gidiyorum.
Ama her uyuduğunda dönmekteyim sana,
Ve şükrediyorum yaradana
Görevim vesilesiyle hayra yürüyen,
Yürüdükçe büyoyen bir evlat vermiş.. ...
Bu Dünyada En büyük şeref Bir insan için Şehitlik makamıdır...şehit evladı olmakta bir o kadar onur vericidir....
Selam olsun bayrağımın rengine renk katanlara...
kutluYORUM...100+ANT
Merhaba baba.
Bak ben geldim
Seni özledim de ondan geldim.
Sende benim gibi özlüyor musun beni
Geçen günü babaannem demişti ki, 'yavrum bak,
Babanda seni çok özlüyordur,
Çok duygu dolu bir şiirdi. ALLAH Şehitlerimize Rahmet, Şehit Anne ve ailelerine sabır versin. Sizinde boyle bir dizelerle teşekür ederim hatıce bacı. şair dost. saygı ve sevgilerle. esen kalın Hikmet Atiş
Belki sen onu göremiyorsun ama,
O seni görüyor' demişti,
Bir konuyu birinin ağzından yazmak zordur. Ama siz başarmışsınız. Kutluyorum. Esenlikler dileğimle...
Sevgili Hatice,inan ne yazacağımı şaşırdım.İyi ki bu güzel şiirini okumuşum.
Allah tan rahmet diliyorum.
Sevgiyle
DUYGU YÜKLÜ VE HAYATIMIZDAN GERÇEK BİR PANORAMA. ÇOK GÜZEL DİLE GETİRİLMİŞ, SAYGIYLA KUTLUYORUM.
Vasfiye ÇETİN
Duygu yüklü bir şiirdi. Kutlarım. Sevgiyle kalınız.
Elinize sağlık Hatice hanım. Bu şiiri yııların şiiri seçilecek bir şiir. Böyle anlamlı şiiri bizlerin okumasına vesile olduğunuz için allah razı olsun. selam ve saygılarımla aşıkturhani
Bu şiir ile ilgili 35 tane yorum bulunmakta