Var edenin adıyla karanlıklar ardından
Tüm gücüyle yırtınan bir aydınlık süzmesi
Sonsuza uzanan yol, faniliğin yurdundan
Başından aşağı bir iman ve aşk cezbesi
Bir Şubat gecesinde ölümü duyduğum an
Anlamıştım; nasıl da aciz tüm kelimeler..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta