83- Siya Min a dawi yi

83-SÎYA MIN A DAWÎ YÎ

Ez avake veşartî me di nav parzemînên bêkes de,
Çemek ku di nexşeya kesî de tune ye…
Tu jî, di bin dara hişkbûyî û şaxên şikestî yên ber bi ezman ve vekirî de,
Sîbera min a dawî yî ku ez tê de hinekî hildidem.

Di wê bêdengiya kûr de ku şev dihêle ser milê min,
Her gava ku ez navê te di hundirê xwe de dibêjim,
Sûrek çivîkan ji dilê min ditirsin û difirin…
Tu, zimanê hemû stranên min î ku min nikarî axivim,
Kemana herî xemgîn î ku ji nav noteyên min ên şikestî radibe…
Tu baraneke yî ku li cihê ku ez bêdeng dimînim dest pê dike,
Li cihê ku ez bêdeng dimînim mezintir dibe di hundirê min de…

Niha sibehên ku min her tim paşxistibûn bihna te didin…
Heta salname jî tenêtiya bê te nîşan didin min…
Di tenê min de birînên ku ez qet ji bo başbûna wan dua nekirim hene.
Ji ber hin êş, bîranîna dawî ya ku di destê mirov de dimîne ne.

Tu ji bo min… Helbesta ku min gava navê te dinivîsand
Heta sibehê şiyar mabûm î, rêzikên dirêj î ku mûrekka wan ji dilê min diherike…
Di her rêzikê de ez hinekî din winda dibim,
Di her peyvê de ez hinekî din dibim tu…

Ez dizanim… Gava şev dibe, dinyayê piçûktir dibe,
Mirov herî zede bi tunebûna yê ku jê hez dike tê lêdan.
Heta heyva ku li paceya min disare jî carinan diçe bîra çûna te…

Tu… Ew valahiya mezin ku ez nikarim pê rehet bibim,
Nebûna herî dirêj ku di hundirê min de deng vedide,
Bêparbûna bêdawî ya dilê min ku nikare fêr bibe ku berde…

18.03.1999