Sefer Şiiri - Serdar Tunçluer

Kırık belli trenler kalkıyor gözlerimin önünden
Kim bilir kaç gurbeti çiğnemiş katarlar
Geçiyor peronların önünden
Gözyaşları karışmış yağmura
Çözümsüz dertler gibi akıyor önümden
Karadan kara gördüm yekünün yükleri
Taşınır dertleri develer gibi geçiyor
Bir dinleyeni yoktur dertlisi yalnız
Her dertte çekeni viran ediyor
El sallayanı olsa ne çıkar yolcunun
Gideni bir başka, kalanı harab ediyor
Bir mendille sığan doğuşta her vücut
Bir zaman oluyor vücuda sığmıyor
Geçer demleri durmaz ki zaman
İndirir trenden seferler bitiyor,
Önceden belli her ömrün seferi,
Kimi o günde doğup, akşamı veda ediyor.